כלים, פרק י"ז, משנה י'. די משנה האט זיך פארנומען מיט די שיעורים לויט וועלכע די הלכה גייט, און די אמה איז שוין געווען אויסגערעדט: די סתם אמה איז די מיטלמעסיגע, וואס באשטייט פון פיר און צוואנציג אצבעות, זעכס טפחים. אבער די משנה האט אויך געלערנט אז נישט יעדע אמה אויף דער וועלט איז געווען פון דעם מאס. אין בית המקדש האט מען געניצט גרעסערע אמות פאר באזונדערע זאכן. אונזער משנה דרייט זיך יעצט אין דער אנדער ריכטונג, און שטעלט אונז פאר א קלענערע אמה, פון בלויז פינף טפחים, וואס איז אויך געניצט געווארן אין בית המקדש.
רבי מאיר רעדט ערשט, און ער לייגט אוועק א כלל: "כל האמות היו בינוניות", אלע אמות זענען געווען די מיטלמעסיגע. וואו נאר מען טרעפט א צאל פון אמות, סיי אין א פסוק סיי אין די ווערטער פון די חכמים, אין א זאך וואס האט צו טון מיט בית המקדש, נעמט מען אן אז מען רעדט פון דער באקאנטער אמה פון זעכס טפחים. דארט הייבט מען אן. דערנאך גייט רבי מאיר ווייטער און ציילט אויס די פעלער וואו דער כלל גילט נישט.
דער מזבח הזהב
זיין ערשטער אויסנאם ווערט געזאגט מיט די ווערטער "חוץ ממזבח הזהב": דער גאלדענער מזבח ווערט ארויסגענומען פונעם כלל. דאס איז געווען דער מזבח וואס האט געשטאנען אינעם היכל און אויף וועלכן מען האט מקריב געווען די קטורת. זיין גרויס ווערט געברענגט אין דער תורה, אן אמה לענג און אן אמה ברייט, און רבי מאיר האלט אז די אמות זענען דער קלענערער מאס פון פינף טפחים, נישט די געווענליכע זעכס.
די קרן, דער סובב און דער יסוד
רבי מאיר גייט ווייטער: "והקרן והסובב והיסוד". די דריי געהערן אלע צום אויסערן מזבח, דער גרויסער מזבח וואס האט געשטאנען אין דער עזרה, וואו מען האט געגעבן דאס בלוט פון די קרבנות און וואו די חלקים וואס זענען געווען צום פארברענען זענען פארברענט געווארן אויפן פייער.
- הקרן: די פיר אויפגעהויבענע עקן וואס זענען געשטאנען אויף די ווינקלען פון דעם גרויסן מזבח אין דרויסן. יעדע איינע האט אריינגענומען א קוואדראט פון אן אמה אויף אן אמה, און רבי מאיר רעכנט די אמה פאר פינף טפחים.
- הסובב: די פאליצע וואס האט ארומגערינגלט דעם מזבח פון אלע זייטן, אן אמה ברייט, אויף א הויך פון זעכס אמות איבערן בארעם פון דער עזרה. די אמה פון דער ברייט איז אויך די קורצע.
- היסוד: די יסוד-פאליצע וואס איז ארומגעגאנגען אונטן, אויף א הויך פון איין אמה. אויך דא איז די אמה וואו פון מען רעדט די אמה פון פינף טפחים.
די טיילונג פון רבי יהודה
רבי יהודה שטעלט די שייד-ליניע אין א גאנץ אנדער ארט. פאר בנין, זאגט ער, איז דער מאס "אמת הבנין ששה טפחים", זעכס טפחים, און פאר כלים, "ושל כלים חמשה", פינף. זיין חילוק איז נישט צווישן איין חלק פונעם מזבח און אן אנדער חלק, נאר צווישן דעם וואס איז געבויט געווארן און דעם וואס מען האט געניצט. די צאלן וואס ווערן געגעבן פאר די בנינים, די ווענט פון בית המקדש און דער אויסערער מזבח אליין, וואס האט דעם דין פון א בנין, ווערן געציילט מיט דער געווענליכער אמה פון זעכס טפחים. אבער יעדע אמה וואס ווערט געזאגט וועגן איינע פון די כלים פון בית המקדש איז די קורצערע אמה פון פינף.
די שיטה פון רבי יהודה ברענגט אלזא ארויס איין קלארן כלל: די כלים פון בית המקדש זענען גערעכנט געווארן מיט דער אמה פון פינף טפחים, און אלעס וואס איז אויפגעשטעלט געווארן פון שטיין און מארטער מיט דער אמה פון זעכס. צוויי תנאים, צוויי פארשידענע וועגן ווי אזוי אויסצוצייכנען וואו די פולע אמה מאכט פלאץ פאר דער פארקלענערטער, און איין געמיינזאמע לימוד וואס קומט ארויס פון ביידע: אן אמה אין בית המקדש דארף נישט זיין די אמה פון טאג טעגליכן האנדל, און די אמת'ע מאסן פון א זאך בלייבן נישט געוואוסט ביז מען שטעלט פעסט וועלכע אמה די תורה האט געמיינט.