כלים, פרק כ״ח, משנה ז׳. דער פרק רעדט וועגן געוועב: שטיקלעך שטאף און פארטיקע בגדים, און וואס באשטימט צי זיי קענען מקבל טומאה זיין. צווישן די יסודות וואס זענען שוין פריער אויפגעשטעלט געווארן איז, אז א שטיקל שטאף ווערט גערעכנט ווי גארנישט ביז עס דערגרייכט א מינימום מאס. פאר טומאת מדרס, די טומאה וואס א זב אדער א נדה איז מעביר ווען זיי טרעטן אויף א זאך אדער זעצן זיך דערויף, איז די מאס א קווארדאט פון דריי אצבעות אין יעדער ריכטונג, אן ערך דריי פינגער ברייט און דריי פינגער לאנג. די משנה פאר אונז ברענגט א מחלוקת ווי אזוי מען דארף אויסמעסטן דעם קווארדאט.
ר׳ שמעון האלט, אז די דריי אויף דריי וואס חכמים האבן פעסטגעשטעלט נעמט מען "חוץ מן המלל", אן דעם מלל, הייסט דאס אן דעם זוים. סוי דאן ווי אויך היינט האבן וועבער און שניידער גענומען דעם ניט פארטיקן ראנד פון א שטיקל שטאף, עס איבערגעבויגן אויף זיך אליין און עס צוגענייט, כדי די פעדים זאלן זיך נישט אויפדרייען. לויט ר׳ שמעון האט דער איבערגעבויגענער ראנד קיין שום חלק נישט אין דעם חשבון. וואס רעכנט זיך איז די פלאכע שטח וואס בלייבט אויסגעשפרייט און ברויכבאר, אזוי אז דער שטאף מוז אויפווייזן דריי אצבעות אויף דריי אצבעות איבער און העכער וואס דער זוים נעמט אוועק.
חכמים פסקן אנדערש: די דריי אויף דריי נעמט מען "מכוונות", פונקט אזוי ווי דאס שטיקל ווייזט זיך אויס. אמת, א טייל פון דעם ראנד וועט נאכדעם איבערגעבויגן און צוגענייט ווערן, און דער פארטיקער בגד וועט זיך אויסשפרייטן אויף עטוואס ווייניגער שטח ווי דאס שטיקל האט אנפאנגס געהאט. פונדעסטוועגן ווערט יענער ראנד אריינגערעכנט. א שטאף וואס האלט פונקט דריי אצבעות אויף דריי אצבעות האט דעם שיעור פאר טומאת מדרס, און וואס דער זוים וועט שפעטער אויפשלינגען איז נישט קיין פסול.
וואו די צוויי דעות שיידן זיך אפ למעשה, איז ביי א שטיקל שטאף וואס האלט נישט מער ווי דריי אויף דריי און האט א זוים צוגענייט ארום די ברעגן. לויט ר׳ שמעון האט אזא שטיקל בכלל נישט דערגרייכט דעם שיעור און בלייבט טהור; לויט חכמים האט עס די נויטיגע מאס און קען מקבל זיין טומאת מדרס.