כלים, פרק כ״ד, משנה ז׳. דער פרק גייט דורך איין סאָרט כלי נאָך דעם אַנדערן, און ווײַזט ווי איין נאָמען קען אַרומנעמען דרײַ פאַרשידענע זאַכן: איינס וואָס איז מקבל טומאת מדרס (די טומאה פון אַ זאַך וואָס איז געמאַכט מען זאָל אויף איר זיצן אָדער זיך אָנשפּאַרן), איינס וואָס איז מקבל בלויז טומאת מת ווי אַ געוויינטלעכער כלי, און איינס וואָס איז בכלל נישט מקבל קיין טומאה. דאָ טוט די משנה אָנווענדן די זעלבע דרײַ־טיילונג אויף אַ שרײַב־טאַוול.
קודם כל אַ וואָרט וועגן דער זאַך אַליין. אַ פינקס איז געמאַכט געוואָרן פון צוויי הילצערנע ברעטער וואָס זײַנען צוזאַמענגעהעפטעט מיט שאַרנירן, אַזוי אַז זיי מאַכן זיך צו ווי איין שטיק. אַ מענטש האָט אויף אַזאַ טאַוול געשריבן אויף מער ווי איין וועג: אַ מאָל איז די פלאַך געווען באַשאָטן מיט זאַמד און ער האָט אײַנגעצייכנט די אותיות אין זאַמד, אַ מאָל האָט זי געהאַלטן וואַקס און ער האָט אײַנגעקריצט אין וואַקס, און אַ מאָל האָט ער געשריבן גלײַך אויפן האָלץ מיט טינט.
אונדזער משנה הייבט זיך אָן מיט די ווערטער ״שלוש פינקסיות הן״: שרײַב־טאַוולען קומען אין דרײַ סאָרטן, און יעדע איינע האָט איר אייגענע הלכה.
דער טאַוול באַשאָטן מיט זאַמד
״האפיפורין טמאה מדרס״: דער אפיפורין איז אַ גרויסער טאַוול איבערגעדעקט מיט זאַמד, אויף וועלכן אַ מענטש האָט אײַנגעצייכנט זײַנע ווערטער, און וואָס האָט געדינט דער עיקר צום אויסרעכענען חשבונות. שטעל זיך פאָר אַזוי ווי אַ טאָוול צום שרײַבן, נאָר אַז ער איז נישט געהאָנגען אויף אַ וואַנט; ער איז געלעגן נידעריק, נעבן דעם וואָס האָט זיך מיט אים באַנוצט. צוליב זײַן גרויסקייט און זײַן שטעל האָט אַ מענטש גאַנץ גוט געקענט זיצן אויף אים בשעת ער האָט געמאַכט זײַנע חשבונות און געשריבן אויף אים. וויבאַלד ער דינט ווי אַ זיצפּלאַץ אין דער זעלבער צײַט וואָס ער דינט ווי אַ טאַוול, איז ער מקבל טומאת מדרס.
דער טאַוול מיט אַ פּלאַץ פאַר וואַקס
״ושיש בה בית קיבול שעווה טמאה טמא מת״: אַ טאַוול וואָס האָט אַ בית קיבול פאַר וואַקס, וווּ די וואַקס איז געלעגן און וווּ אַ מענטש האָט אײַנגעקריצט זײַנע אותיות אין דער וואַקס, אַזוי אַז די אײַנדרוקן זײַנען געבליבן אין דער אויסגעפורעמטער פלאַך. הילצערנע כלים ווערן טמא ווען זיי האָבן אַ בית קיבול, אַ באַהעלטער, און דער טאַוול האָט איינעם פאַר די וואַקס. דעריבער איז ער אַ געוויינטלעכער כלי אין יעדן פרט און קען ווערן טמא מיט טומאת מת. אָבער ער איז נישט מקבל טומאת מדרס, ווײַל מען קען נישט זיצן אויף אים בשעת מען אַרבעט אויף אים.
דער גלאַטער טאַוול
״והחלקה טהורה מכלום״: אַ גלאַטער טאַוול איז אַזאַ וואָס האָט בכלל נישט קיין בית קיבול, נישט אַפילו אַ ראַנד וואָס זאָל האַלטן וואַקס און נישט קיין איבערצוג. אויף אַזאַ טאַוול האָט אַ מענטש געשריבן מיט טינט גלײַך אויפן האָלץ. ער איז טהור פון יעדער סאָרט טומאה, ווײַל ער איז נישט מער ווי אַ פּשוטע הילצערנע כלי, און אַ פשוטי כלי עץ ווערט נישט טמא.
אַזוי אַרום נעמט דאָס זעלבע וואָרט, פינקס, אַרום דרײַ זאַכן מיט דרײַ פאַרשידענע הלכות: דער ברייטער זאַמד־טאַוול וואָס דינט אויך ווי אַ זיצפּלאַץ און איז מקבל מדרס, דער טאַוול מיט אַ בית קיבול פאַר וואַקס וואָס איז מקבל טומאת מת ווי יעדער כלי, און דאָס פּשוטע גלאַטע ברעט וואָס בלײַבט טהור פון יעדער טומאה.