מיר גייען װײַטער אין לערנען די משניות פֿון מסכת כלים, און מיר דערנענטערן זיך צום סוף פֿון פּרק כ"ט. הײַנט װעלן מיר לערנען משנה ו' און משנה ז' פֿונעם פּרק.
אין משנה ו' גייט װײַטער דער דיון װעגן די טפֿלות און די ידות פֿון פֿאַרשידענע כלים: ביז װעלכן פּונקט אויף דער לענג פֿון יענער האַנטהאַלט װערט זי גערעכנט אַ טייל פֿונעם כלי, און דעריבער װערט זי טמא צוזאַמען מיט אים, און פֿון װעלכן פּונקט איז זי װײַט פֿון אים אַזוי אַז זי װערט נישט גערעכנט אַ טייל פֿון אים. די משנה קערט זיך דאָ צוריק צום ביישפּיל פֿון די װאָגשאָלן (דער פּלס) און צום פֿאָדעם אָדער שנור װאָס האַלטן די װאָגשאָלן אויף זייער אָרט.
מיר האָבן שוין געשטעלט די אונטערשייד צװישן די װאָגשאָלן פֿון די גאָלדשמידן און פֿון די װעגער פֿונעם גוטן אַרגמן, אין װעלכע נאָר די דרײַ טפֿחים פֿון די שאָלן װערן גערעכנט אַ טייל פֿון די װאָגשאָלן, לגבי די װאָגשאָלן פֿון די קרעמער און בעלי בתים, אין װעלכע דער ערשטער טפֿח פֿונעם פּונקט װוּ דער פֿאָדעם פֿאַרבינדט זיך צו די װאָגשאָלן װערט גערעכנט אַ טייל פֿון זיי.
װאָגשאָלן פֿאַר װעגן שװערע משאות:
"חוט מאזניים של סורקים ושל שוקלי זכוכית" - די סורקים װעגן גאַנצע פּעק װאָל, שװערע משאות, און די װעגער פֿון גלאָז דאַרפֿן זײַן אָפּגעהיט און זייער אויפֿמערקזאַם טאָמער װעט דאָס גלאָז אַראָפּפֿאַלן און זיך צעברעכן. אין ביידע דאָזיקע װערט דער פֿאָדעם גערעכנט אַ טייל פֿון די װאָגשאָלן ביזן שיעור פֿון צװיי טפֿחים פֿונעם פּונקט װוּ ער פֿאַרבינדט זיך צו זיי.
"יד המקור" - דער מקור איז אַ כלי פֿון אַ מין בויער װאָס האָט אַ האַנטהאַלט. אויך דאָ איז דער שיעור פֿון דער האַנטהאַלט װאָס װערט גערעכנט אַ טייל פֿונעם כלי צװיי טפֿחים.
דער כלל פֿון דער תוספתא אין די שיעורים פֿון די ידות:
די תוספתא גיט דאָ אַ פּשוטן טעם פֿאַר װאָס אין אַ טייל פֿון די כלים איז דער שיעור פֿון דער יד אַ טפֿח און אין אַ טייל צװיי טפֿחים, און דאָ זײַנען אירע װערטער: "את שדרכו לאחוז בידו אחת, כגון יד הכר - טפח". כלים װאָס מען פֿלעגט אָנצוכאַפּן זיי מיט איין האַנט, װי אַ האַק אָדער אַ האַמער, איז דער שיעור פֿון זייערע שיריים איין טפֿח; אָבער אַ כלי װאָס מען דאַרף אָנכאַפּן מיט צװיי הענט, װי יענער בויער, איז דער שיעור פֿון זײַנע שיריים צװיי טפֿחים.
המשך פֿון די שיעורים פֿון די ידות:
"לגיונות" - פֿון לשון לגיון, לגיאָנערן, סאָלדאַטן. אין זייערע הענט אַ מין האַק װאָס דינט אַלס אַ כלי נשק, און װײַל דאָס איז אַ שװערע װאָפֿן און מען דאַרף אָנכאַפּן דעם שטיל מיט צװיי הענט, װערן די צװיי טפֿחים פֿונעם שטיל גערעכנט אַ טייל פֿונעם כלי.
אַ האַמער פֿון די גאָלדשמידן - אַ האַמער װאָס דינט צו פֿלאַכן און שלאָגן אויף גאָלד־שטיקער ביז זיי װערן פֿלאַכע רײַפֿן אָדער טעצער. אויך אין אים דאַרף מען אָנכאַפּן מיט צװיי הענט, און דעריבער איז דער שיעור פֿון דער יד ביז צװיי טפֿחים אויף דער לענג פֿון דער האַנטהאַלט.
אַ האַמער פֿון די סטאָליערס און שמידן - דאָ איז דער האַמער באַזונדערס שװער און ער דאַרף אַ לענגערע האַנטהאַלט, און דעריבער איז דער שיעור פֿון דער יד ביז דרײַ טפֿחים.
עס זײַנען דאָ װאָס דערקלערן אַז די נויטיקייט אין דרײַ טפֿחים קומט נישט דװקא פֿונעם שװערקייט פֿונעם האַמער, נאָר פֿון דעם װאָס מען רעדט װעגן שמידן װאָס אַרבעטן מיט צעשמעלצן אײַזן, און דאָס אײַזן איז זייער הייס. דער װאָס שלאָגט אויפֿן מעטאַל מיט דעם דאָזיקן כלי װיל האַלטן אַ געװיסן אָפּשטאַנד פֿונעם הייסן שאַרף און פֿונעם צעשמאָלצענעם אײַזן, און דעריבער דאַרף מען דרײַ טפֿחים: צװיי טפֿחים אָפּשטאַנד צװישן דעם װאָס האַלט און דעם הייסן עק פֿון דער האַנטהאַלט, און נאָך אַ טפֿח װוּ ער האַלט אָן.
לאָמיר גיין װײַטער אין לערנען די קומעדיקע משניות.