כלים, פרק כ׳, משנה ו׳. די משנה האַנדלט זיך וועגן א סדין, א לײלעך וואָס מען שפּרייט אויס אויפן בעט. א סדין איז געווענליך מיוחד צום ליגן דערויף, און א זאַך וואָס איז געמאַכט געוואָרן צום ליגן, זיצן אָדער אָנלענען איז מקבל טומאת מדרס, די טומאה וואָס א זב און זײַנע גלײַכן געבן איבער ווען זיי דרוקן זייער וואָג דערויף. פרעגט די משנה: וואָס טוט זיך ווען דער בעל הבית נעמט אַזא סדין און מאַכט דערפון גאָר אן אַנדער תשמיש?
זאָגט די משנה: "סדין שהוא טמא מדרס ועשאו וילון", א סדין וואָס איז געווען ראוי מקבל צו זײַן טומאת מדרס, און דער בעל הבית האָט דערפון געמאַכט א פאָרהאַנג צו הענגען אין אן אָרט, "טהור מן המדרס, אבל טמא טומאת מת". ער איז יעצט טהור פון מדרס, ווײַל קיינער ליגט מער נישט דערויף; דער תשמיש האָט זיך געענדערט. אָבער ער קען נאָך אַלץ מקבל זײַן טומאת מת, ווײַל ער האָט נישט אויפגעהערט צו זײַן א כלי. ער איז מער נישט קיין סדין וואָס באַדינט א בעט, אָבער ער איז א פאָרהאַנג וואָס באַדינט א תשמיש, און א פאָרהאַנג איז א סאָרט כלי וואָס איז מקבל טומאה. ער איז געווען א טויגליכער כלי פאַר דער ענדערונג, און ער בלײַבט א טויגליכער כלי אויך נאָכדעם.
פון וועלכן מאָמענט נעמט די ענדערונג אָן א קראַפט?
יעצט שטעלט די משנה א ווײַטערדיקע שאלה: "מאימתי היא טהרתו?" פון וועלכן שטאַפּל אָן וואַרפט דער סדין טאַקע אַראָפּ זײַן שם פון א זאַך וואָס איז מקבל מדרס?
"בית שמאי אומרים, משיתפר". בית שמאי האַלטן אַז די ווענדונג קומט ווען מען שנײַדט אָפּ דעם סדין צו דער מאָס וואָס א פאָרהאַנג דאַרף האָבן. מען וועט אויך צובינדן שלייפן, אַזוי אַז מען זאָל אים קענען אויפהענגען אין אן אײַנגאַנג, ווי א פאָרהאַנג דאַרף צו זײַן. אַזוי ווי דער סדין איז שוין ממש איבערגעמאַכט געוואָרן פון א בעטגעוואַנט צו א פאָרהאַנג, פון יענעם מאָמענט אָן איז ער מער נישט מקבל טומאת מדרס.
"בית הלל אומרים, משיקשר". בית הלל זאָגן, אַז מען דאַרף אים גאָרנישט אָפּשנײַדן צו דער מאָס. ס׳איז גענוג וואָס מען בינדט צו די שלייפן, אַזוי אַז מען קען אים אויפהענגען. אפילו דער סדין בלײַבט פונקט אין דער זעלבער גרייס ווי פריער, ווײַזט דאָס צובינדן פון די שלייפן אַז ער טראָגט יעצט אן אַנדער ייחוד.
"רבי עקיבא אומר, משיקבע". לויט רבי עקיבא איז די מכריעה זאַך ווען דער בעל הבית שטעלט אײַן דעם סדין אין דעם אָרט וואו ער וויל אַז זײַן פאָרהאַנג זאָל באַדינען, אפילו ער האָט אים נישט אָפּגעשניטן און נישט צוגעבונדן קיין שלייפן. דאָס איז די גרינגסטע פון די דרײַ שיטות: ס׳איז גענוג אים אויפהענגען אין אָרט. די זאַך אַליין דאַרף גאָרנישט איבערגעמאַכט ווערן, נישט אָפּגעשניטן און נישט קיין שלייפן, און אַלץ איינס פאַלט אַראָפּ פון איר די קבלת טומאת מדרס.