כלים, פרק כ״ח, משנה ג׳. אונזער פרק האנדלט מיט שטיקער בגד און שטיקער לעדער, און מיט די פראגע: ווען איז אזא זאך נאך א ברויכעוודיגע כלי וואס קען מקבל טומאה זיין, און ווען איז זי שוין קאליע געווארן און אפגעטאן פון באנוץ, וואס לאזט זי טהור. די דא משנה שטעלט די פראגע ביי רטיות (בינדן), און זי ברענגט צוויי פארשידענע סארטן.
די ערשטע איז די איספלנית, א רטיה וואס איז אויסגעשמירט מיט פעטע, איילדיגע זאכן: בוימל, פוטער, וואקס און דעם גלייכן. די צווייטע איז די מלוגמא, א רטיה וואס איז אויסגעשמירט מיט א טייג פון מעל און פייגן, וואס איז אינגאנצן נישט פעט. דער חילוק צווישן די צוויי סארטן שמירעכץ, און דער חילוק צווישן די צוויי אונטערלאגן אויף וועלכע מען שמירט זיי, וועט אויסמאכן די הלכה.
די פעטע רטיה
די משנה הייבט אן: "העושה איספלנית, בין בבגד בין בעור, טהורה", דער וואס מאכט א פעטע רטיה, סיי אויף א בגד סיי אויף לעדער, איז זי טהור. דער טעם איז א פשוטער. די פעטע זאלב זאפט זיך אריין אין דער אונטערלאגע און פלעקט זי אויס. וואס דאס שטיקל בגד אדער לעדער האט אמאל געטוישט, איז עס יעצט צו גארנישט מער נוצליך. אזוי ווי עס קען שוין נישט דינען פאר קיין אנדער תכלית, ווערט עס בכלל נישט מער גערעכנט פאר א כלי, און א זאך וואס איז נישט קיין כלי איז נישט מקבל טומאה. דאס איז גלייך ביי א בגד און ביי לעדער, ווייל דאס פעטס מאכט זיי ביידע קאליע.
די רטיה פון מעל און פייגן
וועגן דעם צווייטן סארט פסקנט די משנה: "מלוגמא בבגד, טהורה, ובעור, טמאה". דא טיילן זיך די צוויי אונטערלאגן. אויב מען האט די טייג פון מעל און פייגן אויסגעשמירט אויף א בגד, איז דאס שטיקל טהור, ווייל אזא טייג בלייבט אנגעקלעבט אין דער וועב אויף שטענדיג און לאזט דעם בגד אונטויגליך פאר וועלכן באנוץ עס זאל נישט זיין; דער בגד איז פארטיג אלס כלי. אבער אויב מען האט די טייג אויסגעשמירט אויף לעדער, בלייבט דאס שטיקל מקבל טומאה, ווייל לעדער זאפט עס נישט אריין. די טייג גייט אראפ פון דער גלאטער אויבערפלאך פון דעם לעדער, דאס לעדער איז אזוי גוט ווי פריער, און דערפאר בלייבט ביי אים דער דין פון א ברויכעוודיגע זאך וואס קען טמא ווערן.
די מיינונג פון רשב״ג
אויף דעם פאל וואו די טייג איז אויסגעשמירט אויף א בגד, ווערט געבראכט א צווייטע מיינונג. רבן שמעון בן גמליאל האלט "אף בבגד טמאה": אויך א בגד וואס איז אזוי באהאנדלט געווארן בלייבט מקבל טומאה, און ער לייגט צו זיין טעם אין דריי ווערטער, "מפני שהיא נינערת", ווייל דאס געמיש שאקלט זיך אראפ. זיין פשט איז, אז א טייג פון מעל און פייגן טרוקנט צום סוף אויס אויף דעם געוועב; אזוי ווי זי איז טרוקן ווערט זי ברעכעדיג, זי צעקרישלט זיך, און א שאקל איז גענוג צו מאכן זי אראפ, און דער בגד בלייבט ריין און גאנץ טויגליך ווי פריער. א בגד וואס איז בכלל קיינמאל נישט קאליע געווארן האט נישט פארלוירן זיין מצב פון א ברויכעוודיגע זאך, און דערפאר בלייבט ער מקבל טומאה ווי יעדער אנדער בגד.
אזוי דרייט זיך די קורצע משנה ארום איין קלארן יסוד: טומאה נעמט זיך אן אין וואס איז נאך ברויכעוודיג. פעטס מאכט א סוף סיי צו א בגד סיי צו לעדער; א טרוקענע מעל־טייג, לויט דער ערשטער מיינונג, מאכט א סוף צו א בגד אבער נישט צו לעדער, און רבן שמעון בן גמליאל האלט אז א טייג וואס מען קען פשוט אראפשאקלען האט צו גארנישט קיין סוף געמאכט.