עירובין, פרק ד', משנה ח'. אין דער פֿריערדיקער משנה האָבן מיר געלערנט, אַז אַ מענטש וואָס פֿאַרנאַכטיקט ערבֿ שבת בעת ער איז נאָך ווײַט פֿיר טויזנט אמות פֿון זײַן הויז, און ער דערקענט אַ געוויסן בוים אָדער אַ געוויסן פּלויט, קען ער דאָרט קובע זײַן זײַן שביתה - כל זמן עס רעדט זיך וועגן אַן אָפּגעצייכנטן, געוויסן אָרט.
די משנה פֿאַר אונדז זעצט פֿאָר מיטן זעלביקן ענין:
וואָס טוט דער וואָס קען נישט קובע זײַן זײַן שביתה אין אַ ווײַטן אָרט? די משנה רעכנט אויס צוויי אַזעלכע מצבֿים:
"אינו מכיר" - ער דערקענט נישט אַ געוויסע נקודה וואָס ער זאָל קענען מאַכן זײַן שביתה.
"או שאינו בקי בהלכה" - ער ווייסט נישט אַז ער האָט די מעגלעכקייט קובע צו זײַן אַ שביתה אין אַ מהלך פֿון אַלפּיים אמה פֿון זײַן אָרט.
אין אַזאַ מצבֿ "ואמר שביתתי במקומי" - ער איז קובע אַז די שביתה זאָל זײַן אין דעם אָרט ווו ער שטייט בפֿועל, הגם ער איז אין מיטן וועג און נישט אין אַ באַזונדערן אָרט. און דערמיט "זכה לו מקומו אלפיים אמה לכל רוח" - ער געווינט אַלפּיים אמה פֿון דער נקודה ווו ער געפֿינט זיך, אין יעדער ריכטונג.
וואָס איז די פֿורעם פֿון יענעם תחום?
אין דעם פּונקט זײַנען די תנאים חלוק אין דער פֿראַגע וואָס איז דער באַטײַט פֿון "לכל רוח":
"עגולות, דברי רבי חנינא בן אנטיגנוס" - דער תחום ווערט געמאָסטן אַלפּיים אמה צו יעדער זײַט גלײַך, און די פֿורעם וואָס קומט אַרויס איז אַ קרײַז.
"וחכמים אומרים מרובע, כטבלא מרובעת" - דער תחום ווערט געמאָסטן ווי אַ פֿירעקעכיקע טאָוול, "כדי שיהא נשכר לזוויות" - כּדי ער זאָל געווינען די ווינקלען.
דער ביאור פֿון דעם: לויט די חכמים האָט ער אַלפּיים אמה צו מזרח, צו מערבֿ, צו צפֿון און צו דרום, אָבער אין די ווינקלען פֿונעם פֿירעק געפֿינט זיך דער אַלכסון, וואָס איז לענגער פֿון אַלפּיים אמה. דערמיט געווינט ער דעם שטח פֿון די ווינקלען, וואָס ער וואָלט אים נישט געהאַט לויט דער דעה פֿון רבי חנינא בן אנטיגנוס, אַז דער תחום איז קײַלעכדיק.
לסיכום: דער וואָס דערקענט נישט אַ געוויסן אָרט צו קובע זײַן זײַן שביתה, אָדער איז נישט בקי אין דער דאָזיקער הלכה, קען ער זאָגן "שביתתי במקומי" און געווינט אַלפּיים אמה לכל רוח פֿון דעם אָרט ווו ער שטייט. וועגן דער מאָס פֿון תחום זײַנען זיי חלוק: לויט רבי חנינא בן אנטיגנוס איז דער תחום קײַלעכדיק, און לויט די חכמים איז ער פֿירעקעכיק "כטבלא מרובעת", און דערמיט געווינט דער מענטש דעם שטח פֿון די ווינקלען.