עירובין, פרק ו', משנה ה'. די דאזיקע משנה רעדט וועגן שיתופי מבואות. קודם דארף מען פאראויסשיקן, אז שיתופי מבואות ווערן נישט געמאכט דווקא מיט ברויט, אנדערש ווי עירובי חצרות: עירובי חצרות ווערן געמאכט אך ורק מיט ברויט, מיט לחם, אבער שיתופי מבואות קען מען אויך מאכן מיט אנדערע מיני מאכל און משקה.
די דיון אין דער משנה:
די משנה רעדט וועגן א פאל, וואו אין דעם ארט ווו די שכנים זאלן זיך צונויפנעמען צוזאמען און ברענגען מיני מאכל צוליב שיתופי מבואות, זענען זיי שוין געווען שותפים צווישן זיך אין א מאכל אדער אין א משקה. צי קען מען זיך פארלאזן אויף דער דאזיקער שוין פארהאנדענער שותפות?
שותפות אין וויין וואס ליגט אין איין כלי - דער בעל הבית איז געווען א שותף אין וויין מיט זיינע שכנים, די זעלביקע שכנים מיט וועמען ער דארף מאכן שיתופי מבואות, און דער גאנצער וויין ליגט צוזאמען אין איין כלי. אין דעם זאגט די משנה: "אינם צריכים עירוב".
שותפות אין וויין מיט איינעם און אין אייל מיט דעם אנדערן - דאס זענען דאך צוויי פארשידענע מיני מאכל, און זיי מוזן ליגן אין צוויי באזונדערע כלים. און אפילו אויב ביידע וואלטן געווען וויין, נאר זיי זענען געווען אין צוויי כלים, איז דאס א פראבלעם. דעריבער "צריכים לערב": זיי דארפן מאכן א שותפות אין אן איזהו מאכל אדער משקה, ספעציעל צוליב שיתופי מבואות.
מען דארף זיין מדייק: דער 'עירוב' וואס ווערט דא געזאגט איז נישט עירובי חצרות, ווייל עירובי חצרות דארפן דווקא ברויט. דאס איז א געליענער אויסדרוק, און דער כוונה איז שיתופי מבואות - דאס צונויפנעמען די פארשידענע חצרות וואס זענען אין דעם מבוי.
די מיינונג פון רבי שמעון:
רבי שמעון איז חולק און האלט, אז סיי אויב ביידע זענען אין וויין, און סיי אויב איינער איז אין וויין און איינער אין אייל, מעגן זיי זיך פארלאזן אויף דער שוין פארהאנדענער שותפות און זי נוצן אלס זייערע שיתופי מבואות.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט, אז שיתופי מבואות ווערן געמאכט אויך מיט מיני מאכל און משקה וואס זענען נישט ברויט, און דעריבער פטרט א שוין פארהאנדענע שותפות אין וויין וואס ליגט אין איין כלי די שכנים פון מאכן א שיתוף לכתחילה; אבער ווען די שותפות איז אין צוויי מינים אדער אין צוויי כלים - דארפן זיי מערב זיין, און לויט רבי שמעון איז גענוג די שוין פארהאנדענע שותפות אין יעדן פאל.