עירובין, פרק ו', משנה ו'. די משנה רעדט וועגן פינף פארשידענע חבורות וואס האבן גערוט שבת אין איין טרקלין - א גרויסע שטוב, אויף אונזער לשון א זאל אדער א פאלאץ - ווען דער טרקלין איז צעטיילט אויף פינף באזונדערע חלקים דורך מחיצות וואס דערגרייכן נישט ביז דער סטעליע, און יעדע חבורה געפינט זיך אין איר אייגענעם צעטיילטן חלק.
די פראגע וואס ווערט דיסקוטירט:
צי יעדע חבורה ווערט גערעכנט אלס א באזונדערע חבורה, און דעריבער דארף יעדע איינע פון זיי געבן איר חלק אין עירוב חצרות, אדער ווערן זיי אלע גערעכנט ווי איין גרויסע משפחה?
די מחלוקת פון בית שמאי און בית הלל:
בית שמאי אומרים: "עירוב לכל חבורה וחבורה" - יעדע איינע פון די חבורות איז מחויב אליין מיטצוהאלטן אין עירוב.
בית הלל אומרים: "עירוב אחד לכולן" - עס איז גענוג אז איינע פון זיי זאל מיטהאלטן אין נאמען פון אלע אין דעם עירוב וואס אין הויף. דאס הייסט, אלע חבורות געבן בלויז איין תרומה צום עירוב וואס איז צווישן די בתים אין הויף, ווייל זיי אלע פארטרעטן איין בית.
דער פאל וואו בית הלל זענען מודה:
אבער, "ומודים, שאם היה מקצתן שרויין בחדרים או בעליות - שהן צריכין עירוב לכל חבורה וחבורה" - ווען א טייל פון זיי געפינען זיך אין באזונדערע חדרים אדער אויבערשטובן. די גמרא איז מבאר אז מען רעדט פון מחיצות צווישן די חדרים וואס גייען ארויף ביז דער סטעליע, און דעריבער זענען דאס לגמרי באזונדערע חדרים. אין אזא פאל דארף מען אן אנטייל פון יעדער חבורה און חבורה אין עירוב חצרות, ווייל זיי ווערן גערעכנט ווי באזונדערע בתים אין הויף.
לסיכום: ביי פינף חבורות וואס האבן גערוט אין איין טרקלין, ווען די מחיצות צווישן זיי דערגרייכן נישט ביז דער סטעליע, האבן זיי זיך צעטיילט: לויט בית שמאי איז יעדע חבורה מחויב אין א באזונדערן עירוב פאר זיך, און לויט בית הלל איז גענוג איין עירוב פאר אלע, ווייל זיי ווערן גערעכנט ווי איין בית. אבער ווען די מחיצות דערגרייכן ביז דער סטעליע און די חדרים זענען לגמרי באזונדער, זענען בית הלל מודה אז יעדע חבורה און חבורה דארף אן עירוב פאר זיך, ווייל זייער דין איז ווי באזונדערע בתים אין הויף.