חולין, פרק ו, משנה ו. דער גאנצער פרק רעדט וועגן כיסוי הדם, די מצוה צו צודעקן דאס בלוט פון א געשאכטענער חיה אדער עוף, און דא ווענדט זיך די משנה צו א פאל וואו דאס בלוט איז בכלל נישט אנגעקומען צו דער ערד.
לאמיר אנהייבן מיט די לשון פון דער תורה אליין: "ושפך את דמו וכסהו בעפר", ער זאל אויסגיסן זיין בלוט און עס צודעקן מיט ערד. די חכמים האבן פארשטאנען פון דעם לשון, אז די מצוה איז נישט סתם אריבערווארפן שטויב איבער בלוט וואס ליגט שוין אויפן באדן. מען גרייט צו די ערד פריער, אזוי אז דאס בלוט ווערט אויסגעגאסן אויף שטויב, און דערנאך לייגט מען נאך שטויב אויבן אויף. הייסט עס, כיסוי הדם פארלאנגט צוויי שיכטן ערד: איינע אונטער דעם בלוט און איינע איבער דעם. דאס בלוט זאל נישט ליגן גלייך אויפן הוילן באדן מיט בלויז א דעקל פון אויבן.
בלוט וואס האט נישט געטראפן די ערד
לויט דעם פאדערונג פרעגט אונזער משנה, וואס טוט מען אויב דאס בלוט איז אנגעפאלן אויף א פלאך וואס טויג בכלל נישט פאר כיסוי הדם. פסקנט די משנה: "דם הניתז ושעל הסכין, חייב לכסות", בלוט וואס האט געשפריצט און געטראפן א וואנט, אדער בלוט וואס איז געבליבן אויפן מעסער נאך דער שחיטה, מוז מען פונדעסטוועגן צודעקן.
די עצה איז פשוט. מען קראצט אראפ דאס פארגליווערטע בלוט, סיי אויב עס איז אויסגעטריקנט אויפן קאלך פון דער וואנט, סיי אויב עס איז געבליבן אויפן שארף, מען זאמלט עס איין, מען לייגט עס אראפ אויף ערד וואס איז פריער צוגעגרייט געווארן, און דערנאך שפרייט מען איבער נאך ערד. אזוי געפינט זיך דאס בלוט ווידער צווישן צוויי שיכטן ערד, איינע אונטן און איינע אויבן, פונקט ווי דער פסוק זאגט.
די באגרעניצונג פון רבי יהודה
רבי יהודה שמאלט איין דעם חיוב. "אמר רבי יהודה, אימתי", ער פרעגט אין וועלכן פאל דער דין איז געזאגט געווארן, און ענטפערט: "בזמן שאין שם דם", ווען עס איז דארטן נישטא קיין בלוט, "אלא הוא", אחוץ דעם בלוט אליין. אויב די טראפנס וואס האבן געשפריצט אויפן קאלך אדער וואס זענען געבליבן קלעפן אויפן שארף זענען דאס גאנצע בלוט וואס מען האט, מוז מען זיי איינזאמלען און מקיים זיין דערמיט די מצוה.
"אבל יש שם דם", אבער אויב עס געפינט זיך דארטן בלוט, "שלא הוא", אנדער בלוט אחוץ דעם, דעמאלט איז מען "פטור מלכסות", פטור פון עס צודעקן. די מצוה ווערט מקוים מיטן בלוט וואס איז אנגעקומען צו דער ערד, און דעם רעשט וואס איז געבליבן אויפן כלי אדער אויפן קאלך דארף מען נישט נאכיאגן.
דער יסוד פון רבי יהודה'ס דין איז, אז כיסוי הדם פארלאנגט נישט אז יעדער לעצטער טראפן בלוט פון דער בהמה זאל ווערן צוגעדעקט; מען איז יוצא מיטן צודעקן א טייל פון דעם בלוט. דעריבער, אויב עס איז אראפגעפאלן גענוג בלוט אויף דער ערד צו מקיים זיין די מצוה, מעג מען איבערלאזן דאס בלוט וואס קלעפט אויפן וואנט אדער אויפן מעסער. נאר ווען עס איז נישטא קיין אנדער בלוט, מוז מען צוריקגיין און עס אויפזאמלען.