דער 209טער "חדר" אינעם היכל פון היום־יום.
דאנערשטיק, 21 סיון 5703.
שיעורים: חומש, שלח, חמישי, מיט פירוש רש"י.
תהלים, 21 אינעם חודש, זאגט מען צוויי קאפיטלעך - קאפיטל ק"ד און קאפיטל ק"ה.
תניא, אין דעם טאג לערנט מען ווייטער פרק ז' אין "שער היחוד והאמונה". דער טעגלעכער שיעור איז אויף זייט פ"ב, פון די ווערטער "בני גדר" ביז דער שיעור ענדיקט זיך מיט דעם ווארט "סטרין".
דער טעגלעכער פתגם איז א המשך צום בריוו וואס מיר האבן געלייענט אינעם פריערדיקן טאג, אין 20 סיון - א בריוו פון 18 תמוז 5599. אין המשך פון יענעם בריוו דערקלערט דער רבי הריי"צ באריכות צו יענער טאכטער דעם אונטערשייד צווישן כח מקיף און כח פנימי, כח ההשכלה און כח ההשגה - א גאנצע אריכות - און ווייטער קומט דער ציטאט וואס דער רבי ברענגט דא.
אין דעם שטיקל לערנען מיר אז אין דער נשמה וואס שיינט אין דעם גוף זענען פאראן אין אלגעמיין צוויי סארטן גילויים. ס'זענען דא די כחות פנימיים פון דער נשמה - די צען כחות הנפש, וואס צעטיילן זיך ווי באקאנט אין צוויי: שכל און געפיל - חכמה, בינה, דעת, און חסד, גבורה, תפארת און אזוי ווייטער. און ס'איז דא דער כח העליון, וואס איז למעלה פון אלע צען כחות, פון וועלכן עס קומט די תנועה אז א מענטש איז גרייט צו זיין מוסר נפש, למעלה מכל טעם ודעת.
לאמיר לייענען דעם לשון: "רבינו בספר של בינונים" - "ספר של בינונים" מיינט מען ספר התניא, און "רבינו" מיינט מען דעם אדמו"ר הזקן - "פרק ג' אומר, כי ג' מוחין חכמה בינה דעת", די דריי טיילן פונעם מוח, "וז' מדות" - חסד, גבורה, תפארת, נצח, הוד, יסוד און מלכות - "הם השתלשלות מעשר ספירות העליונות".
וואס איז די סיבה דערצו וואס אין אונדזער נפש זענען פאראן צען כחות? וויבאלד דער נפש איז משתלשל פון די עולמות העליונים; און וויבאלד אין יעדן עולם פון די עולמות העליונים זענען פאראן עשר ספירות, ממילא דריקט זיך דאס אויס אין דעם וואס אויך אינעם נפש, רוח און נשמה - די דריי בחינות וואס זענען משתלשל פון דארט - זענען דא די זעלבע צען כחות.
"דכל זה" - דער אויפבוי פון די צען כחות אין דער צעטיילונג פון מוחין און מדות - "הוא בנפש רוח ונשמה, שהם המתלבשים בגוף האדם". יענע טיילן אין דער נשמה וואס זענען מתלבש באופן פנימי אינעם גוף, אין זיי איז דא די מסודר'דיקע צעטיילונג פון די צען כחות, וואס נעמען איין אין זיך מוחין און מדות, און זיי זענען אלע אויסדרוק-פארמען פונעם נפש. אויב עס האנדלט זיך פונעם נפש האלוקית וואס איז מתבונן אין די גדולת ה' און דערוועקט זיך מיט אהבה צום אויבערשטן, איז דאס זייער מסודר אנגעוויזן לויט די דאזיקע צען כחות.
"אמנם" עס איז פאראן א טייל אין דער נשמה וואס שיינט פיל העכער פון די צען כחות - "ענין המסירות הנפש על אלקות". ס'איז דא א ייד וואס ביי אים דערוועקט זיך די גרייטקייט צו זיין מוסר נפש אויף אלקות, למעלה מטעם ודעת, למעלה פון רגש, למעלה פון יעדן חשבון - ער איז גרייט צו זיין מוסר נפש אויף אלקות.
און ער ברענגט דא א ציטאט אין יידיש: "אז א איד וויל נישט און קען נישט חס ושלום ווערן אפגעטיילט פון אלוקות". אין דעם מאמענט וואס א ייד שפירט אז א געוויסע טואונג רייסט אים אפ חלילה פון אלקות, וועט ער זיין מוסר נפש - אפילו אויב מצד זיינע כחות הגלויים איז ער אינגאנצן נישט פארבונדן, און ער הייסט אפילו א "קל שבקלים". אבער ווען ביי אים דערוועקט זיך א פונקט וואס ער שפירט אז דאס איז פאר אים די רויטע ליניע וואס מען טאר נישט אריבערגיין, וועט ער זיין גרייט צו זיין מוסר נפש.
פון וואנעט קומט דאס? די צען כחות ביי יענעם יידן שיינען דאך אפשר אינגאנצן נישט - אויב אזוי, פון וואנעט דערוועקט זיך פלוצים אין אים דער כח פון מסירות נפש, און פון וואס פאר א בחינה קומט עס? "זהו מעצמות אין סוף ב"ה שלמעלה מענין הספירות". די צען כחות הפנימיים אינעם נפש קומען פון די עשר ספירות, ווייל, ווי געזאגט, די נשמה איז זיך משתלשל פון די עולמות העליונים, פון די עשר ספירות. אבער אין יעדער נשמה איז פאראן א פונקט וואס דריקט אויס דעם עצמות פונעם באשעפער, וואס איז למעלה פון די ספירות. די ספירות קענען זיין בהעלם, און אפילו אינגאנצן נישט זיין, אבער עצמות אין־סוף - עצמות פונעם באשעפער - געפינט זיך אומעטום, און דערפאר שיינט דאס אין יעדער נשמה. און ווען דערוועקט זיך דאס? ווען א ייד שפירט אז ער קען חלילה אפגעריסן ווערן פונעם עצמות פונעם באשעפער - דעמאלטס, ווי זיין מצב אין די כחות הגלויים זאל נאר נישט זיין, דערוועקט זיך אין אים דער רצון הפנימי און ער איז מוסר נפש.
"דראשיתם היא ספירת החכמה" - כאטש די ערשטע ספירה איז ספירת החכמה, וואס ווי באקאנט שטייט אין תניא אז זי איז נענטער צום אין־סוף מער ווי אלע ספירות - מיט איר גאנצער גרויסער מעלה, ווי ס'שטייט אין דער הגהה אין פרק ל"ה אין תניא, האט זי נאך אלץ עפעס א הגדרה: זי איז א ספירה אין וועלכער אלקות שיינט, אבער זי איז נאך אלץ בגדר ספירה. כאטש זי איז די ערשטע ספירה, די העכסטע פון די עשר ספירות מיט אלע אירע מעלות - דער גילוי פון עצמות אין־סוף וואס שיינט אין א יידן וואס איז גרייט צו זיין מוסר נפש קומט נישט פון ספירת החכמה, נאר פונעם עצמות האין־סוף, וואס איז העכער פון אלץ, און אפילו העכער פון ספירת החכמה. דאס איז דער אינערלעכער פונקט וואס עקזיסטירט אין דער נשמה פון יעדן יידן.